Sanırım mevsimin etkisi de var ama nedense karamsar duygular içindeyim.
Hüzündeyim…
Sonbahar mevsimi, “hüzün mevsimi” diye boşuna dememişler.
Memleketin durumları da malum!
“Haziran’da Ölmek Zor” şiirini Hasan Hüseyin Korkmazgil, Nâzım Hikmet, Orhan Kemal anısına yazmış.
Haziran ayı gibi kasvetli bir aydayız.
Sanki her şeyin sonuna gelmiş, artık kıyamet günü beklenmekte, son demler yaşanmakta…
Hava kapalı, kışa doğru gün sayımları…
Kış mevsimi kıyamet günleri…
Günümüz kışları hiç de öyle kıyamet günleri gibi değil ama bugünlerin kasvetinden olacak, öyle bir his var içimde…
Kayıplar beni bu psikolojiye soktu.
Gün geçmiyor ki birileri vakitsiz bir zamanda ebediyete göçüp gitmesin, trafikte can vermesin, iş kazasında yaşamını yitirmesin…
10 Ekim Gar Ankara Katliamı’nın yaşandığı gün…
Anmalar…
Dedim ya mutsuzum bugünlerde…
İnsanoğlu işte, neyin ne zaman olacağı hiç belli olmuyor.
Köyde yaşasaydım, köylülerin kışlık telaşı ile nasıl cebelleştiğini gözlemleyecektim.
Nasıl bir telaştır, nasıl bir hengâmedir…
İnsanoğlu işte, acayip bir canlı türü; bir taraftan ölümden bahsederken, ölümlü olunduğundan dem vururken; bir taraftan bu dünyaya sıkı sıkı sarılmanın telaşındadır.
Gülmek mi, ağlamak mı gerek…
Çelişkiler yumağıyız.
Dünya telaşı içindeyiz.
Nasıl bir telaştır, anlamak güçtür. Manevi duygular tavan, maddi beklentiler hesabı kitabı yaşamsal…
Her şey dünyevilik vallahi…
Kafam karışık…
Neye inanıp neyin peşine gideceğimi bilmiyorum, bildiğim “bindik bir alamete gidiyoruz kıyamete…”
Biraz frene basmak mı gerek…
Ne yapıyoruz?
Bu telaş niye…
Mevsimdendir…
Umarım mevsimdendir, yoksa bu gidiş gidiş değil…
Yorulduk mu yoksa, yorgun mu düştük…
Yaşın da etkisi yok değil…
Çocukken yaş, baş hiç aklımıza gelmezdi, gece gündüz oyun eğlence peşindeydik.
Kim ölmüş, kim doğmuş umurumuzda olmazdı.
Şimdiki çocuklar da çocuk…
Dertleri oyun…
Çocuk işte…
Ölümlü dünyada tüm insanlık için yaşam döngüsü farklı değil tabii ki…
Dönüyor dünya…
Kabullenmek zor…
Kim kabul edebilir ki!
Sultan Süleyman kabul etmemiş ki…
Mevsim ve yaş iyice çöktü üstümüze…
Bir de zamansız ölümler…
Hangi birisinin yasını tutup hüzünlenelim.
Hüzün çöktü üstümüze…
