Bayram geldi, okullar tatil oldu, izne çıkıldı… Güle oynaya bayramı karşılamak varken bayrama kaosla girdik. Söylenecek çok şey var ama onu gazetecilere bırakıyorum.
İnsan söyleyeceğini söyleyemeyince, fiziksel veya psikolojik olarak hastalanabilir.
Öfkelendiğimizde, kırıldığımızda, hayal kırıklığına uğradığımızda bunu bir şekilde ifade etmek gerekir.
İfade ediş şekli kişiden kişiye değişebilir kimi yazar, kimi konuşur, kimi ağlar, kimi sinirden güler, kimi yer, kimi uyur… Ama bir şekilde dışa vurmak gerekir.
Günlük hayatta haksızlığa uğradığımızı düşünüyorsak bunu konuşarak ifade etmeliyiz.
Kaba bir davranışa maruz kalınırsa önce sessizleşip geri çekilmek, işe yarayabilir. Belki kaba davranan kişi sonradan telafi edebilir.
Tepki verilmezse kabalığa maruz kalmanın dozu artarak devam edebilir.
Muhatabın kapasitesine göre konuşma yoluna gidilebilir. Anlarsa zaten bir daha yapmayacaktır.
Haksızlık her yerde yaşanabilir evde, okulda, hastanede, sokakta, sosyal medyada…
Haksızlığa verilecek ilk tepki çok önemlidir. Kavga edilirse olay büyür ve çözüm üretilemez.
Sakin kalınarak uzlaşı yoluna gidilirse ve tabii ki taraflar istekli olursa çok çabuk çözülür ve unutulur.
Maalesef bizim toplumumuz olayları büyütüp, besleyip, kurcalamayı çok sever. Tabiri caizse pireyi deve yapar. Bu da kaostan beslenenlere yarar.
Sorunsuz bir hayat düşünülemez. İnsanın olduğu yerde elbette sorun çıkar. İnsan sadece bilişsel bir varlık değildir; aynı zamanda duyguları da vardır. İşin içine duygular girince sorun kaçınılmazdır.
İnsana özgü ne varsa yeri geldikçe ortaya konulur. İnsan, sever, üzülür, kıskanır, yanlış yapar, beklentiye girer, merak eder, öfkelenir…
Duygular yok sayılamaz ama kontrol edilmezse çığırından çıkar etrafa zarar vermeye başlar.
İnsanların içinden çıkamadığı sorunlar için hukuk vardır. Mahkemeler iki tarafı da dinler, kim haklı kim haksız karar verir.
Hukuka güven duyulmazsa herkes kendi sorununu kendi çözer. Sonuç acı ve gözyaşıdır. Nihayetinde hukuka güvenmek zorundayız.
İşbu noktalara gelmeden anlamak isteyen her türlü anlar ve çözüm bulunabilir. Behçet Necatigil ne güzel söylemiş.
Bir bakış bile yeterken anlatmaya her şeyi
Kalbinizi dolduran duygular
Kalbinizde kaldı.
Anlatmak istediklerimiz karşımızdakinin anlama kapasitesi kadardır. Ya da anlamak istemesiyle doğru orantılıdır.
Karşılıklı çaba, hoşgörü, anlayış olmadıkça bir arpa boyu yol gidilmez. Bu insan ilişkileri içinde geçerlidir, toplum içinde geçerlidir.
İnsan anlaşıldığı yerde çiçek açar, gelişir, büyür ve üretir. Anlaşılmadığı yerde kurur kalır, yalnızlaşır.
Kederi, üzüntüyü, mutsuzluğu yok etmenin tek yolu; okumak, üretmek, spor ve sanatla meşgul olmaktır.
İnsanlar gelişirse, toplum gelişir, toplum gelişirse ülke gelişir, ülke gelişirse, dünya gelişir.
Yaşanılası bir dünya için üretmeye devam…
Muazzez TOĞRUL
