Ehliyet mi liyakat mı yoksa adamın varsa işin hazır mı?

Böyle bir soruya çoğunluğun vereceği cevap üçüncü şık sanırım..

Böyle gelmiş böyle gider mi? el cevap böyle gider..

Aksini düşünemiyorum..

Örneklerini her kurumda görebilirsiniz?

Hani derler ya ”Adamı olan arabasını dağdan aşırır, adamı olmayan düz ovada yolunu şaşırır..

İsterseniz irinok bir yazıyla konuyu güncelleyelim..

Selim..

İletişim Fakültesini bitirmiş askerliğini yapmış iş aramaktadır.

Bu arada deneme yazıları ve amatör haberler yapar basın linklerine dağıtır.. Aynı zamanda üç kitap yazar ve kitapları yayınlanır.. Hani deyim yerindeyse işinin ehli..

Özel bir şirket, BİT veya Belediye Basın Yayın Müdürlüklerine iş başvurusu yapar..

Selim.. Yine bir gün iş arar.. Duymuş ki; bağlı olduğu ilçe belediyesinde görevlendirilmek üzere iletişim fakültesi elamanları alınacaktır..

İşlemlerini yapar ve müracaatta bulunur..

Selim çok umutludur..

Ne de olsa iletişim fakültesi mezunu ve ilçesinin bağlı olduğu köyde oturuyor..

Bölgeyi iyi tanıyor..

Habercilikte deneyimim var diye içten içe seviniyor..

Personel müdürüne evraklarını teslim eder..

Personel müdürü evrakları inceler evrakların tamam ama..

Dayın olmazsa bu işi unut..

Selim dayım var müdürüm der..

Bu işlere dayın referans olursa anında işe alırlar seni der..

Müdür daha sözünü bitirmeden Selim kapıyı açtığı gibi koşar adım köyün yolunu tutar..

Köye giderken kafasını kemiren şu sorular peş peşe aklını kurcalar..

Baban, abin, amcan, teyzen var mı diye neden sormadı da dayımı sordu..

Elbette vardır bir hikmet diyerek köye ulaşır..

Dayısı buyur yeğen soluk soluğa kalmışsın otur bir nefes al der..

Selim.. Dayı oturacak zaman yok..

Seninle derhal Belediye’ye gideceğiz.. İşe girmem için bana referans olman gerekiyor..

Dayı yeğen ilçenin yolunu tutarlar..

Dayı hem yürür hem de sorar?

Yeğen bu işte bir yanlışlık olmasın..

Boşu boşuna şehre yorulmayalım..

Selim yok dayı koskoca müdür yalan mı söyleyecek..

Özellikle dayın varsa bu iş olur dedi..

Nihayet belediyeye ulaşırlar..

Selim..

Dayı sen biraz soluklan ben müdüre haber vereyim..

Selim..

Sevinçli ve neşeli olarak müdürün odasına girer..

Müdürüm dayımı getirdim..

Müdür heyecanla ayağa kalkar..

Dayın nerede oğlum buraya kadar neden yordun telefon açsa yeterliydi der..

Selim..

Dayımı soluklanması için girişte bıraktım der..

Müdür önde Selim arkada koşar adım merdivenlerden inerler.. Müdür.. Oğlum dayın nerede göremiyorum der.

Selim..

Müdürüm işte burada..

Müdür bakar ki; yetmiş yaşlarında hali perişan birisidir Selim’in dayısı..

Müdürün suratı asılır.. Yüz şekli değişir..

Oğlum biz sana mecazi anlamda dayın var mı dedik..

Ticari ve siyasi baskısı olacak dayıdan bahsediyorum..

Ensesi kalın olan dayıdan bahsediyorum..

Milletvekili olan dayıdan bahsediyorum..

Belediye Başkanı olan dayıdan bahsediyorum..

Yani adamın var mı? Diploma bu devirde iş görmüyor dayısı olan işe giriyor..

Selimin kolu kanadı kırılır.. O kadar okuduğuna mı yansın.. Dayısını bu kadar zahmete sokup ilçeye kadar getirdiğine mi?..

Velhasıl Selim eli boş olarak köyüne geri döner…

Bir kaç hafta sonra bakar ki;

Dayısı olan biri Sivas’tan gelmiş kendi ilçelerindeki belediyede işbaşı yapmış..

Yazdıklarım da isimler her ne kadar hayal ürünü olsa da gerçek hayatta sık sık karşılaştığımız olaylardır..

Türkiye’de bir çok şey değişti..

Türkiye hayal edilemeyecek yeniliklerle tanıştı..

Ama adamın varsa işe girme metodu hiç değişmedi..

Ehliyet, liyakat, tecrübe bizde hep ikinci planda kaldı.

Dayın varsa işin de var..

Sadece iş konusunda mı?

Hayır..

Bir çok konuda da hala adamın varsa işin görülür..

Hiç mümkün olmaz denilen işler.. Bir bakıyorsunuz iki günde hallediliyor..

Diyelim bir öğrenci staj yapacak..

Staj yapabileceği yerlere müracaat ediyor..

Hayır yerimiz yok cevabı alıyor..

Bir dayı buluyor olmayan yer anında oluyor..

Bir kuruluşa iş başvurusu yaparsınız..

Aldığınız cevap şu anda hiç ihtiyacımız yok..

Bir bakarsınız.. Sizinle birlikte başvuru yapanlar (DAYISI OLANLAR) yarın iş başı yaparlar…